| تبليغات | X |
|
|
|
|
به خالق ِ خاطره های خوشرنگ... - واروژ! تو این آکوردا رو از کجا میاری؟ عالیجناب یه روز ِشهریوریِ سرد ِ سرد / ترانه از اوج ِ شکفتن افتاد! میون ِ رویا، سر ِآواز ِخوش / کتاب ِ فردا رو سپرد دست ِ باد! عالیجناب ِ نُت های همیشه، / چشماشو از دنیای زشتِ ما بَست! آکوردای قیمتیشو با خودش، / بُرد و رو قلّه ی ترانه نشست! تو نیستی و سازا صدا ندارن! / عالیجناب! حرمتِ ساز شکسته! جادوی ِ این شب ِ تار ِ غزل کُش / لبایِ مردای بیدارو بسته! تو دوره ی ترانه های خاموش، / ترانه ها نیومده، می میرن! پنج خطِ حامل ِ عشق و محبت / به جاده ی سبز ِ صدا نمی رن! پوستمون از جنس ِ شبه! نگا کن! / نگاه ِ تو باعث ِ خوشحالیه! مخمل ِسرخ ِ موسیقی ِ نابت / رو قامتِِ ترانه جاش خالیه! عالیجناب! "حرف" تو جانانه بود! / حرف ِ بیداری تو شبایِ خفته! می گفتی: کاش زودتر اونو می گفتیم! / ما که پُریم از حرفای نگفته! هفته ها بی تو همه خاکستری! / شب های شیشه یی چه نشکستنی! آهنگای عصر ِما پر زرق و برق، / روح ِترانه ها ولی آهنی! عالیجناب ِ ساز و عشق و آواز! / ترانه بی صدا شده، دعا کن! خونه ی تو بهشت، کوچه ی اول... / خونه ی ما سیا شده، دعا کن! آذر هشتاد و شش
+ نوشته شده دربیست و ششم بهمن 1386ساعت 23 توسط سروش هاشمی پناه |